Tekst masorecki

Po hebrajsku pisano samymi spółgłoskami. Przez stulecia pisarze ręcznie przepisywali księgi Biblii hebrajskiej, a by sprawdzić swoje kopie, liczyli wersety, słowa i litery każdej księgi. Na początku II wieku n.e. jedna postać tekstu spółgłoskowego stała się wśród Żydów obowiązująca; zwoje znad Morza Martwego pokazują, że sięga ona znacznie wcześniejszych czasów, ale też że obok niej używano innych postaci tekstu.

Mniej więcej między 500 a 1000 n.e. żydowscy uczeni zwani masoretami, od masorah, „tradycja”, pracowali głównie w Tyberiadzie nad Jeziorem Galilejskim. Dodali znaki samogłosek i akcentów, by przekazać przyjęte odczytanie, wraz z uwagami na marginesach. Tam, gdzie uważali, że kopista się pomylił, zostawiali zapisane słowo i zaznaczali, jak należy je czytać. Zamiast imienia Bożego YHWH czytający mówili Adonai, „Pan”, a masoreci zapisywali przy tym imieniu samogłoski słowa Adonai – stąd forma „Jehowa”. Kodeks z Aleppo, zaopatrzony w samogłoski przez Aarona ben Aszera w X wieku, przetrwał zamieszki w 1947 roku tylko częściowo; Kodeks Leningradzki, przepisany w 1008 n.e., jest najstarszym kompletnym rękopisem Biblii hebrajskiej i podstawą dzisiejszych wydań naukowych.