Wielkie kodeksy

W I wieku n.e. pojawił się nowy rodzaj książki, kodeks: arkusze papirusu lub pergaminu złożone i zszyte na grzbiecie, jak dzisiejsza książka. Pisano w nim po obu stronach, łatwiej było znaleźć dany fragment i mogły się w nim zmieścić razem wszystkie cztery Ewangelie. Chrześcijanie byli wśród pierwszych, którzy go używali. Do IV wieku chrześcijańskie Biblie były przeważnie pergaminowymi kodeksami; około 332 n.e. cesarz Konstantyn zamówił pięćdziesiąt pergaminowych Biblii u Euzebiusza, biskupa Cezarei.

Trzy wielkie kodeksy zawierają niemal całą Biblię po grecku, wraz z księgami, które znajdują się w Bibliach prawosławnych i katolickich. Kodeks Watykański z IV wieku jest w Bibliotece Watykańskiej co najmniej od 1475 roku. Kodeks Synajski z połowy IV wieku odnalazł Konstantin von Tischendorf w klasztorze św. Katarzyny na górze Synaj w latach 1844–1859. Jak opuścił klasztor, wciąż jest sporne – według jednego poglądu jako dar dla cara Rosji, według innego jako wypożyczenie, którego nigdy nie zwrócono; większa jego część jest od 1933 roku w Londynie. Kodeks Aleksandryjski z V wieku przybył z Egiptu i został podarowany angielskiemu królowi Karolowi I w 1627 roku. Zarówno Watykański, jak i Synajski kończą Ewangelię Marka na 16,8.