Zwoje, papirus i pergamin

W świecie Biblii pisano na wielu materiałach: na glinianych tabliczkach, w których w Mezopotamii odciskano znaki rylcem; na drewnianych tabliczkach pokrytych woskiem, takich jak ta, o którą poprosił Zachariasz (Ewangelia Łukasza 1,63); i na skorupach potłuczonych naczyń, najtańszym materiale ze wszystkich – listy na skorupach znaleziono w Lakisz i Samarii. Do dłuższych tekstów służył papirus, wytwarzany w Egipcie od początku III tysiąclecia p.n.e. z pasków rdzenia trzciny, układanych na krzyż i prasowanych w arkusze. Grecy nazywali ten rdzeń byblos, od czego pochodzi biblion, „księga”, i nasze słowo „Biblia”; słowo „papier” pochodzi od „papirusu”.

Papirus przetrwał tylko w bardzo suchych miejscach, takich jak piaski Egiptu i jaskinie nad Morzem Martwym. Żydowscy pisarze przepisywali księgi Biblii hebrajskiej na skórze. Pergamin, czyli skóra oczyszczona z sierści i wygładzona, wszedł w użycie mniej więcej od III wieku p.n.e.; najdelikatniejszy jego rodzaj, welin, wyrabiano ze skóry cieląt, jagniąt lub koźląt. Arkusze zszywano w zwój, często długi na około 9 metrów, i czytano kolumna po kolumnie. Piórem była przycięta trzcina, atramentem przeważnie sadza zmieszana z gumą, a nożem przycinano i pióra, i zwoje.