Mga balumbon, papiro at pergamino

Sumulat ang mga tao sa daigdig ng Biblia sa maraming uri ng sulatan: sa mga tapyas na luwad na diniinan ng panulat sa Mesopotamia, sa mga tapyas na kahoy na pinahiran ng pagkit, gaya ng hiningi ni Zacarias (Lucas 1:63), at sa mga basag na palayok, ang pinakamura sa lahat — may mga liham sa mga piraso ng palayok na natagpuan sa Laquis at Samaria. Para sa mas mahahabang teksto ay may papiro, na ginagawa sa Ehipto mula pa noong simula ng ikatlong milenyo BC mula sa mga piraso ng ubod ng isang tambo, na pinagpatong nang pakrus at pinindot upang maging mga pahina. Tinawag ng mga Griyego ang ubod na byblos, na pinagmulan ng biblion, “aklat”, at ng salitang “Biblia”; ang “papel” ay mula sa “papiro”.

Tumatagal lamang ang papiro sa napakatuyong mga lugar, gaya ng mga buhangin ng Ehipto at ng mga kuweba sa tabi ng Dagat na Patay. Kinopya ng mga eskribang Judio ang mga aklat ng Hebreong Biblia sa katad. Ang pergamino, balat na kinayod ang balahibo at kiniskis hanggang kuminis, ay nagsimulang gamitin mula mga ikatlong siglo BC; ang pinakapinong uri, ang vellum, ay gawa sa balat ng guya, kordero o batang kambing. Tinatahi ang mga pahina para maging isang balumbon, na madalas ay mga 9 metro ang haba, at binabasa nang hanay-hanay. Ang panulat ay isang tinabas na tambo, ang tinta ay karaniwang uling na hinaluan ng dagta, at isang kutsilyo ang ginagamit sa pagtatabas ng mga panulat at ng mga balumbon.