Ang mga dakilang kodeks

Noong unang siglo AD, lumitaw ang isang bagong uri ng aklat, ang kodeks: mga pahina ng papiro o pergamino na tinupi at tinahi sa gulugod, gaya ng aklat sa ngayon. Masusulatan ito sa magkabilang panig, mas madaling hanapin dito ang isang talata, at kaya nitong pagsamahin ang apat na Ebanghelyo. Kabilang ang mga Kristiyano sa mga unang gumamit nito. Pagsapit ng ika-4 na siglo, karamihan ng mga Biblia ng Kristiyano ay mga kodeks na pergamino; mga AD 332, nagpagawa si Emperador Constantino ng limampung Bibliang pergamino kay Eusebio, obispo ng Cesarea.

Tatlong dakilang kodeks ang naglalaman ng halos buong Biblia sa Griyego, kasama ang mga aklat na nasa mga Biblia ng Ortodokso at Katoliko. Ang Codex Vaticanus, mula ika-4 na siglo, ay nasa Aklatan ng Vaticano mula pa noong hindi bababa sa 1475. Ang Codex Sinaiticus, mula kalagitnaan ng ika-4 na siglo, ay natagpuan ni Constantin von Tischendorf sa Monasteryo ni Santa Catalina sa Bundok Sinai noong 1844–1859. Pinagtatalunan pa rin kung paano ito nakaalis sa monasteryo — ayon sa isang pananaw, bilang regalo sa tsar ng Rusya; ayon sa iba, bilang hiram na hindi na naibalik; nasa London na ang karamihan nito mula 1933. Ang Codex Alexandrinus, mula ika-5 siglo, ay nagmula sa Ehipto at ibinigay kay Haring Charles I ng Inglatera noong 1627. Kapwa tinatapos ng Vaticanus at Sinaiticus ang Ebanghelyo ni Marcos sa 16:8.