Mane, tekel, fares

Piąty rozdział Księgi Daniela opowiada o wielkiej uczcie, którą król Babilonu Belszazar wyprawił dla tysiąca swoich możnych. Babilońskie inskrypcje pokazują, że Belszazar rządził stolicą jako następca tronu w imieniu swojego ojca Nabonida, który przez lata przebywał z dala od miasta; Daniel nazywa jego ojcem Nabuchodonozora, a po hebrajsku „ojciec” może oznaczać także przodka lub poprzednika. Goście pili ze złotych i srebrnych naczyń zabranych ze świątyni w Jerozolimie i wychwalali swoich bogów. Wtedy ukazały się palce ręki ludzkiej, „które pisały naprzeciw świecznika na wapnie ściany pałacu króla” (Księga Daniela 5,5). Żaden mędrzec Babilonu nie umiał tego odczytać. Daniel przeczytał „Mene, Mene, Tekel, Uparsin” – słowa, które oznaczają też miary wagi – i wyjaśnił je jako policzone, zważone i podzielone. „Tej samej nocy” Belszazar został zabity (Księga Daniela 5,30); w 539 p.n.e. Babilon padł przed Persami pod wodzą Cyrusa.

Dziś słowa „mane, tekel, fares” (tak brzmią w dawnej łacińskiej tradycji) przywołuje się, gdy oznaki nadchodzących kłopotów lub upadku są widoczne gołym okiem: gdy sprzedaż stale spada, nad sklepem wisi już „mane, tekel, fares”. Dostrzec takie znaki na ścianie to zauważyć, że coś się kończy, zanim to nastąpi.