Sól ziemi

Te słowa pochodzą z Kazania na Górze, w którym Jezus, siedząc na zboczu góry, mówi do słuchaczy: „Wy jesteście solą ziemi” (Ewangelia Mateusza 5,13). Sól była jednym z najcenniejszych towarów starożytnego świata. W Izraelu pozyskiwano ją głównie znad Morza Martwego, które Stary Testament nazywa Morzem Słonym; nadawała smak prostemu codziennemu jedzeniu i chroniła ryby i mięso przed zepsuciem, a dzielenie się chlebem i solą przy posiłku łączyło ludzi. W tym samym wersecie Jezus pyta, co się stanie, „jeśli sól zwietrzeje”. Według jednego wyjaśnienia sól zbierana nad Morzem Martwym była zmieszana z innymi minerałami, a gdy wilgoć wypłukała z niej sól, zostawał tylko pozbawiony smaku proszek – nadający się jedynie do wyrzucenia.

Dziś „solą ziemi” nazywa się zwykłych ludzi, uczciwych, życzliwych i godnych zaufania, bez pozy i wywyższania się: „Jej rodzice to prawdziwa sól ziemi”. To pochwała zwykłej dobroci, a nie bogactwa czy pozycji. Dzięki przekładom Ewangelii to wyrażenie żyje w wielu językach.