Het teken aan de wand

Daniël 5 vertelt over een grote maaltijd die koning Belsazar van Babylon hield voor duizend van zijn geweldigen. Babylonische inscripties laten zien dat Belsazar de hoofdstad als kroonprins bestuurde voor zijn vader Nabonidus, die jarenlang buiten de stad verbleef; Daniël noemt Nebukadnezar zijn vader, en in het Hebreeuws kan “vader” ook voorvader of voorganger betekenen. De gasten dronken uit de gouden en zilveren vaten die uit de tempel in Jeruzalem waren meegenomen en prezen hun goden. Toen kwamen er vingers van een mensenhand voort, “die schreven tegenover den kandelaar, op de kalk van den wand” (Daniël 5:5). Geen van de wijzen van Babylon kon het lezen. Daniël las “MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN” – woorden die ook gewichten aanduiden – en legde ze uit als geteld, gewogen en verdeeld. “In dienzelfden nacht” werd Belsazar gedood (Daniël 5:30); in 539 v.Chr. viel Babylon in handen van de Perzen onder Cyrus.

Tegenwoordig is “het teken aan de wand” een duidelijk voorteken van komende problemen of mislukking: als de verkoop blijft dalen, is dat voor een winkel een teken aan de wand. Wie het teken aan de wand ziet, merkt dat iets ten einde loopt voordat het zover is.