Ang sulat sa pader

Isinasalaysay ng Daniel 5 ang isang malaking handaan na idinaos ni Haring Belsazar ng Babilonia para sa isang libo niyang maharlikang tauhan. Ipinapakita ng mga inskripsiyon ng Babilonia na pinamahalaan ni Belsazar ang kabisera bilang tagapagmana ng trono para sa kaniyang amang si Nabonido, na ilang taong nasa malayo sa lungsod; tinatawag ng Daniel si Nebucadnezar na kaniyang ama, at sa Hebreo, ang “ama” ay maaari ding mangahulugang ninuno o hinalinhan. Uminom ang mga panauhin mula sa mga sisidlang ginto at pilak na kinuha mula sa templo sa Jerusalem at pinuri ang kanilang mga diyos. Pagkatapos, lumitaw ang mga daliri ng isang kamay ng tao “sa harapan ng patungan ng ilaw at nagsulat sa napalitadahang pader” (Daniel 5:5). Walang marunong sa Babilonia ang nakabasa nito. Binasa ni Daniel ang “MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN” — mga salitang pangalan din ng mga timbang — at ipinaliwanag ang mga ito bilang binilang, tinimbang at hinati. “Sa gabing iyon” ay pinatay si Belsazar (Daniel 5:30); noong 539 BC, bumagsak ang Babilonia sa mga Persa sa pamumuno ni Ciro.

Ngayon, kapag sinasabing “nakasulat na sa pader” (sa Ingles, “the writing is on the wall”), ibig sabihin ay malinaw nang nakikita ang mga tanda ng paparating na gulo o kabiguan: kapag patuloy ang pagbaba ng benta, nakasulat na sa pader ang kapalaran ng isang tindahan. Ang “makita ang sulat sa pader” ay ang mapansin na may matatapos na bago pa ito matapos.