Ang Vulgata at iba pang sinaunang salin

Pagkatapos ng pagkatapon, maraming Judio ang nagsasalita ng Aramaico, at ang mga pagbasa sa sinagoga ay sinusundan na ng isang salin sa Aramaico; tinawag na mga targum ang malalaya at nagpapaliwanag na mga salin na ito. Maraming iskolar ang naniniwalang inilalarawan ng Nehemias 8:8 ang kaugaliang ito. Nakuha ng Targum ni Onkelos sa Kautusan ang pamantayang anyo nito mga ika-2 o ika-3 siglo AD. Ang mga Kristiyanong nagsasalita ng Siriako ay may Diatessaron ni Taciano, isang pinagsamang salaysay ng apat na Ebanghelyo na ginawa mga AD 170, at kalaunan ay ang Peshitta, ang “payak” na salin, na nirebisa mga huling bahagi ng ika-4 na siglo.

Sa Kanluran, ginagamit na ang Lumang Latin, na isinalin mula sa Griyego, pagsapit ng mga AD 250. Noong 382, hiniling ni Papa Damaso sa iskolar na si Jeronimo na rebisahin ang mga Ebanghelyo; kalaunan, malapit sa Bethlehem, isinalin ni Jeronimo mula sa Hebreo ang karamihan ng Lumang Tipan, mga 390–405. Pinuna sa simula, naging Vulgata ang kaniyang gawa, ang “karaniwang” Biblia; noong 1546, ginawa itong opisyal na Bibliang Latin ng Simbahang Katoliko ng Konsilyo ng Trento. Natanggap ng iba pang mga bayan ang Biblia sa sarili nilang wika, kung minsan ay may bagong alpabeto: Coptic sa Ehipto pagsapit ng mga ika-3 siglo, Gothic sa pamamagitan ni Ulfilas noong ika-4, Armenian noong ika-5, Ge’ez sa Etiopia, at Slavonic sa pamamagitan ng magkapatid na Cirilo at Metodio noong ika-9.