Czerwone niebo, wiatr wschodni i deszcz

W ziemi Izraela deszcze padają w chłodniejszej połowie roku, od października do kwietnia, przynoszone przez wiatr zachodni znad Morza Śródziemnego. Rolnicy czekali na „deszcz wczesny i późny” (Księga Powtórzonego Prawa 11,14): pierwszy, w październiku i listopadzie, zmiękczał ziemię pod orkę, a drugi, w marcu i kwietniu, napełniał ziarno. Dlatego, widząc „chmurę pojawiającą się od zachodu”, mówiono: „Nadchodzi ulewny deszcz” (Ewangelia Łukasza 12,54), a na górze Karmel sługa Eliasza zobaczył, że „mała chmurka, jak dłoń człowieka, podnosi się z morza” (1 Księga Królewska 18,44).

Wiatry od pustyni przynosiły upał: „gdy wieje wiatr z południa, mówicie: Będzie gorąco” (Ewangelia Łukasza 12,55). Wiatr wschodni, dziś zwany sirocco, wieje gorący i suchy, najczęściej w maju, wrześniu i październiku; wysuszał zboże (Księga Rodzaju 41,6), a Jonasz omdlewał od niego (Księga Jonasza 4,8). Na morzu statek Pawła porwał „gwałtowny wiatr, zwany Eurokludon” (Dzieje Apostolskie 27,14). Barwę nieba odczytywano jak w wielu krajach: czerwone niebo wieczorem zapowiadało pogodę, czerwony i pochmurny poranek burzę (Ewangelia Mateusza 16,2–3) – jak w angielskim przysłowiu „red sky at night, sailor’s delight” („czerwone niebo wieczorem – radość żeglarza”). W niektórych wczesnych rękopisach brak tych słów.