Gwiazda betlejemska

O gwieździe mówi tylko Mateusz. Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy, pytając o nowo narodzonego Króla Żydów: „Widzieliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie” (Ewangelia Mateusza 2,2) – słowa, które mogą też znaczyć „przy jej wschodzie”. Herod dowiadywał się dokładnie o „czas ukazania się gwiazdy” (Ewangelia Mateusza 2,7), a w drodze do Betlejem „gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, prowadziła ich, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było dziecko” (Ewangelia Mateusza 2,9). Grecki historyk Herodot opisuje magów jako stan kapłański Medii i Persji, do którego zwracano się w sprawie snów i gwiazd.

Herod zmarł, według relacji Józefa Flawiusza, około 4 roku p.n.e., więc astronomowie szukają kilka lat wcześniej. W XVII wieku Johannes Kepler wskazał na spotkanie Jowisza i Saturna w gwiazdozbiorze Ryb w 7 roku p.n.e., trzykrotne w tym roku. Inni proponują kometę lub gwiazdę nową: chińskie zapiski mówią o „gwieździe-miotle” widocznej przez około siedemdziesiąt dni w 5 roku p.n.e. Kometa Halleya, widziana w 12 roku p.n.e., wydaje się za wczesna. Według jednego poglądu gwiazda była zjawiskiem naturalnym, które mędrcy odczytali jako znak; według innego cudem, którego astronomia nie potrafi wyjaśnić.