Zaćmienia i zaciemnione niebo

Zaćmienia budziły lęk w starożytnym świecie, gdzie uważano je za znaki; Jeremiasz mówi Izraelowi: „nie bójcie się znaków na niebie” (Księga Jeremiasza 10,2). Babilońscy skrybowie zapisywali je przez stulecia. Biblia nigdy nie opisuje zaćmienia wprost, ale prorocy mówią o słońcu zachodzącym w południe (Księga Amosa 8,9) i o księżycu zamienionym „w krew” (Księga Joela 2,31), tak jak całkowicie zaćmiony księżyc przybiera matowoczerwoną barwę. Według jednego poglądu takie obrazy nawiązują do zaćmień; według innego do gorącego wiatru pustyni, którego pył potrafi przyćmić słońce.

Jedno zaćmienie ma wielkie znaczenie dla datowania. Asyryjczycy nazywali każdy rok imieniem urzędnika, a ich lista odnotowuje zaćmienie słońca w roku Bur-Sagale, w miesiącu simanu. Astronomowie obliczają, że było to zaćmienie z 15 czerwca 763 roku p.n.e. Gdy ten rok jest ustalony, asyryjska lista od około 891 do 648 roku p.n.e. trafia na swoje miejsce, a dzięki asyryjskim zapisom wymieniającym królów Izraela, takich jak Achab i Jehu, także wiele dat królów Izraela i Judy. Amos mówił za panowania Jeroboama II (Księga Amosa 1,1), a niektórzy uczeni łączą jego ciemność w południe z tym zaćmieniem; inni w to wątpią.