Pulang langit, hanging silangan at ulan

Sa lupain ng Israel, dumarating ang ulan sa mas malamig na kalahati ng taon, mula Oktubre hanggang Abril, dala ng hanging kanluran mula sa Dagat Mediteraneo. Hinihintay ng mga magsasaka “ang paunang ulan at ang panghuling ulan” (Deuteronomio 11:14): ang una, sa Oktubre at Nobyembre, ay nagpapalambot sa lupa para sa pag-aararo, at ang huli, sa Marso at Abril, ay nagpapabilog sa butil. Kaya ang ulap na namumuo sa kanluran ay nangangahulugang “May ulan na paparating” (Lucas 12:54), at sa Bundok Carmel nakita ng lingkod ni Elias ang “isang ulap na umakyat mula sa dagat, na kasingliit ng kamay ng isang tao” (1 Mga Hari 18:44).

Nagdadala ng init ang mga hangin mula sa disyerto: “kung iihip ang hangin sa timog, sinasabi ninyo, 'Magkakaroon ng matinding init'” (Lucas 12:55). Ang hanging silangan, na tinatawag ngayong sirocco, ay mainit at tuyo, kadalasan sa Mayo, Setyembre at Oktubre; nilanta nito ang mga uhay (Genesis 41:6) at nagpahina kay Jonas (Jonas 4:8). Sa dagat, inabot ang barko ni Pablo ng “napakalakas na hangin, na tinatawag na Ang Hilagang-silangan” (Mga Gawa 27:14). Binabasa ang kulay ng langit gaya sa maraming lupain: ang pulang langit sa gabi ay nangangahulugang magandang panahon, at ang pula at maulap na umaga, bagyo (Mateo 16:2–3) — gaya ng kasabihang Ingles na “red sky at night, sailor’s delight” (“pulang langit sa gabi, tuwa ng mandaragat”). Wala ang mga salitang ito sa ilang sinaunang manuskrito.