Mazzarot

Wśród pytań postawionych Hiobowi pada słowo, które nie występuje nigdzie indziej w Biblii: „Czy wyprowadzisz w swym czasie gwiazdy południowe?” (Księga Hioba 38,32; tak w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej). Po hebrajsku to mazzaroth, a KJV po prostu je zachowała: „Canst thou bring forth Mazzaroth in his season?” Nikt nie wie na pewno, co znaczyło. Według jednego poglądu chodzi o gwiazdozbiory w ogóle, jak tłumaczy większość nowszych przekładów; według innego o dwanaście znaków zodiaku; jeszcze inni widzą w nim jedną grupę gwiazd – Niedźwiedzicę, Hiady albo Koronę Północną.

Słowo to często łączy się z mazzalot, „gwiazdozbiorami”, którym palono kadzidło w okolicach Jerozolimy, dopóki król Jozjasz nie zwolnił ich kapłanów (2 Księga Królewska 23,5; w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej: „planetom”). W późniejszym hebrajskim mazzal zaczęło oznaczać znak zodiaku, a także szczęście – stąd życzenie mazal tov. Sam zodiak, dwanaście znaków gwiezdnych wzdłuż rocznej drogi słońca, opracowali astronomowie babilońscy, w pełnej postaci mniej więcej do V wieku p.n.e. Izajasz szydzi z babilońskich obserwatorów gwiazd, z tych, „którzy przepowiadają co miesiąc” (Księga Izajasza 47,13). Wieki później synagogi, takie jak Hammat Tyberiada (IV wiek n.e.) i Bet Alfa (VI wiek), miały w mozaikach posadzek koła zodiaku.