De morgenster

Na de maan is het helderste licht aan de nachthemel de planeet Venus. Omdat ze nooit ver van de zon afdwaalt, ziet men haar óf in het westen na zonsondergang óf in het oosten vóór de dageraad, waar ze nog alleen schijnt als de dag begint – de “morgenster”. Oude volken sloegen haar nauwlettend gade: een Babylonisch tablet legt haar op- en ondergangen vast over zo’n twintig jaar onder de regering van koning Ammisaduqa, in het 2e millennium v.Chr., en de vroege Grieken hielden de morgenster en de avondster voor twee verschillende sterren.

Bij Jesaja wordt de koning van Babel, onderwerp van een spotlied (Jesaja 14:4), bespot als helel ben shachar: “o morgenster, gij zoon des dageraads!” (Jesaja 14:12). Het Hebreeuwse helel betekent “stralende”; de Septuaginta vertaalt het met het Griekse woord voor “morgenster”, en de Latijnse Vulgaat met lucifer, “lichtdrager”. De King James Version behield “Lucifer”, en omdat veel kerkvaders het vers ook op de duivel betrokken, werd het woord een naam. In het Nieuwe Testament is het beeld de dageraad: “totdat de dag aanlichte, en de morgenster opga in uw harten” (2 Petrus 1:19), en “de blinkende Morgenster” (Openbaring 22:16).