Ang bituing pang-umaga

Kasunod ng buwan, ang pinakamaningning na liwanag sa langit sa gabi ay ang planetang Venus. Dahil hindi ito lumalayo nang malaki sa araw, nakikita ito alinman sa kanluran pagkalubog ng araw o sa silangan bago magbukang-liwayway, nag-iisang nagniningning habang nagsisimula ang araw — ang “bituing pang-umaga”. Masusing pinagmasdan ito ng mga sinaunang bayan: itinatala ng isang tapyas na Babilonyo ang pagsikat at paglubog nito sa loob ng mga dalawampung taon sa paghahari ni Haring Ammisaduqa, noong ikalawang milenyo BC, at itinuring ng mga unang Griyego na dalawang magkaibang bituin ang bituing pang-umaga at ang bituing panggabi.

Sa Isaias, ang hari ng Babilonia, na paksa ng isang “awiting panghamak” (Isaias 14:4), ay kinukutya bilang helel ben shachar: “ikaw na bituin sa araw, anak ng umaga!” (Isaias 14:12). Ang Hebreong helel ay nangangahulugang “ang nagniningning”; isinasalin ito ng Septuaginta sa salitang Griyego para sa “bituing pang-umaga”, at ng Latin na Vulgata sa lucifer, “tagapagdala ng liwanag”. Pinanatili ng KJV ang “Lucifer”, at dahil binasa rin ng maraming ama ng iglesia ang talata bilang tungkol sa diyablo, naging pangalan ang salita. Sa Bagong Tipan, ang larawan ay ang bukang-liwayway: “hanggang dumating ang umaga at ang mga bituin sa umaga ay sisikat sa inyong mga puso” (2 Pedro 1:19), at “ang maningning na Bituin sa Umaga” (Pahayag 22:16).