Zijn handen in onschuld wassen

Pontius Pilatus was van ongeveer 26 tot 36 n.Chr. Romeins prefect van Judea. De Joodse schrijvers Josephus en Philo beschrijven een harde landvoogd die keer op keer in botsing kwam met het volk van Jeruzalem. Op het Pascha werd Jezus voor hem gebracht, en de menigte vroeg in plaats daarvan om Barabbas. Mattheüs schrijft: “Als nu Pilatus zag, dat hij niet vorderde, maar veel meer dat er oproer werd, nam hij water en wies de handen voor de schare, zeggende: Ik ben onschuldig aan het bloed dezes Rechtvaardigen” (Mattheüs 27:24). De handen wassen als teken van onschuld was bekend uit de wet van Mozes: als een doodslag onopgehelderd bleef, wiesen de oudsten van de dichtstbijzijnde stad hun handen en verklaarden: “Onze handen hebben dit bloed niet vergoten” (Deuteronomium 21:6–7). Een psalm zegt: “Ik was mijn handen in onschuld” (Psalm 26:6).

Tegenwoordig betekent “zijn handen in onschuld wassen” elke verdere verantwoordelijkheid afwijzen en zich ergens van afkeren: “Na de derde mislukking waste de gemeenteraad zijn handen in onschuld.” Er klinkt vaak een verwijt in door: iemand die zich aan een plicht onttrekt.