Mga eklipse at ang dumilim na langit

Kinatatakutan ang mga eklipse sa sinaunang mundo, kung saan binabasa ang mga ito bilang mga pangitain ng mangyayari; sinasabi ni Jeremias sa Israel: “huwag kayong mabahala sa mga palatandaan sa mga kalangitan” (Jeremias 10:2). Itinala ng mga eskribang Babilonyo ang mga ito sa loob ng maraming siglo. Hindi kailanman tuwirang inilalarawan ng Biblia ang isang eklipse, ngunit nagsasalita ang mga propeta tungkol sa paglubog ng araw “sa tanghaling tapat” (Amos 8:9) at sa buwang magiging “dugo” (Joel 2:31), gaya ng pagiging mapusyaw na pula ng buwan kapag lubos itong nakaeklipse. Ayon sa isang pananaw, kinukuha ang ganitong mga larawan mula sa mga eklipse; ayon sa iba, mula sa mainit na hangin ng disyerto, na ang alikabok ay makapagpapadilim sa araw.

May isang eklipse na napakahalaga sa pagtatakda ng mga petsa. Pinangalanan ng mga taga-Asiria ang bawat taon ayon sa isang opisyal, at nakatala sa kanilang listahan ang isang eklipse ng araw sa taon ni Bur-Sagale, sa buwan ng Simanu. Kinukuwenta ito ng mga astronomo bilang ang eklipse noong 15 Hunyo 763 BC. Kapag naitakda na ang taong iyon, nalalagay sa tamang lugar ang listahan ng Asiria mula mga 891 hanggang 648 BC, at sa pamamagitan ng mga talaan ng Asiria na nagbabanggit ng mga hari ng Israel, gaya nina Ahab at Jehu, gayundin ang maraming petsa ng mga hari ng Israel at Juda. Nagsalita si Amos noong paghahari ni Jeroboam II (Amos 1:1), at iniuugnay ng ilang iskolar ang kaniyang kadiliman sa tanghali sa eklipseng ito; nagdududa ang iba.