Mga bituing di-mabilang

Bago ang ilaw na de-kuryente, talagang madilim ang langit sa gabi sa mga lupain ng Biblia. Sa isang maaliwalas na gabing walang buwan, ilang libong bituin ang nakikita ng mata lamang, at tumatawid sa langit ang maputlang guhit ng Milky Way. Sinabihan si Abraham: “bilangin mo ang mga bituin, kung kaya mo silang bilangin” (Genesis 15:5), at ang mga bituin at buhangin ay naging kasabihan para sa bilang na hindi mabilang (Genesis 22:17). Sinubukan nga ng mga astronomong Griyego: ang katalogo ng mga bituin ni Ptolemeo, mga AD 150, ay naglilista ng 1,022 bituin, na hinati sa anim na antas ng ningning. Binabanggit ni Pablo na “naiiba ang isang bituin sa kaluwalhatian ng ibang bituin” (1 Mga Taga-Corinto 15:41).

Tinawag ng mga Griyego ang mga planeta na “mga gala”, dahil gumagalaw ang mga ito sa gitna ng mga di-gumagalaw na bituin, at ganito rin ang salitang ginamit ni Judas: “gumagala na mga tala” (Judas 1:13). Ang mga pastol ay “nagbabantay sa kanilang mga kawan ng tupa sa gabi” (Lucas 2:8), at nakikita ng mga manlalakbay at mandaragat ang kanilang daan sa pamamagitan ng mga bituin. Sa paglalakbay ni Pablo patungong Roma, “ang araw at mga bituin ay hindi na nagliwanag sa amin ng maraming mga araw” (Mga Gawa 27:20), kaya hindi na alam ng mga tripulante kung nasaan sila. Ang barkong nagdala sa kaniya pagkatapos ay may sagisag na “Ang Kambal na mga Lalaki” (Mga Gawa 28:11): sina Castor at Pollux, ang Kambal ng konstelasyong Gemini, na itinuring ng mga mandaragat na kanilang mga tagapagtanggol.