Ang araw at ang buwan sa kalendaryo

Binibilang ng Israel ang mga buwan nito ayon sa buwan sa langit. Nagsisimula ang isang buwan sa bagong buwan, kapag nakita sa takipsilim ang unang manipis na gasuklay, at tumatagal ito nang 29 o 30 araw; ang salitang Hebreo na chodesh ay nangangahulugang kapwa “bagong buwan” at “buwan” ng taon. Pumapatak ang malalaking pista sa kabilugan ng buwan, sa kalagitnaan ng isang buwan: ang Paskuwa sa ikalabing-apat na araw ng unang buwan at ang Tinapay na Walang Lebadura sa ikalabinlima (Levitico 23:5–6). Nananawagan ang isang awit: “Hipan ang sungay ng lalaking tupa sa araw ng bagong buwan, sa araw ng kabilugan ng buwan” (Mga Awit 81:3).

Ang labindalawang buwan ay mga 354 na araw lamang, mga 11 araw na kulang sa taon ng araw, kaya kailangang magdagdag ng isang buwan paminsan-minsan — sa sumunod na kaugaliang Judio, isang ikalawang Adar, pitong beses sa loob ng labinsiyam na taon. Ipinahihiwatig ng mga papiro mula sa Elephantine sa Ehipto na gumamit ang mga Judio roon ng ganitong siklo noong ika-5 siglo BC. Ang pinakamatatandang pangalan ng buwan, gaya ng Abib, ang buwan ng hinog na butil (Exodo 13:4), ay sumusunod sa taon ng pagsasaka; pagkatapos ng pagkatapon, pumasok ang mga pangalang Babilonyo gaya ng Nisan. Ayon sa huling tradisyon sa Mishnah, ipinababatid ng mga hudyat na apoy mula sa Bundok ng mga Olibo ang bagong gasuklay.