Katamaran at acedia

Dalawang magkaibang bagay ang naghahati sa puwestong ito sa listahan. Kinatatakutan ng mga monghe sa disyerto ang acedia — Griyego para sa “kawalan ng malasakit” —, isang mabigat na pagod ng kaluluwa na dumarating sa monghe sa katanghalian. Tinawag ito ni Evagrio, noong huling bahagi ng ika-4 na siglo, na “demonyo ng katanghalian,” batay sa Griyegong salin ng Awit 91:6, na isinasalin ng Biblia sa Tagalog na “ang sakit na nanggagaling sa katanghalian”: tila limampung oras ang haba ng araw, panay ang tingin ng monghe sa araw, kinamumuhian niya ang kaniyang selda at nananabik na mapunta kahit saan. Tinatawag ito ng tradisyong Slavic na unynie — panlulumo, pagkawala ng loob — at inililista ito katabi ng kalungkutan, gaya ng ginawa ni Casiano.

Sa Kanluran, unti-unting naging kahulugan ng acedia ang simpleng katamaran, at tinawag itong sloth sa Ingles. Dito, malinaw ang pananalita ng Biblia. Sinasabi ng Mga Kawikaan sa tamad: “Tingnan mo ang langgam, ikaw na tamad na tao, pagmasdan mo ang kaniyang mga pamamaraan” (Mga Kawikaan 6:6), at inilalarawan ang kaniyang bukid na tinubuan ng mga tinik, sira ang batong pader nito (Mga Kawikaan 24:30–31); sa talinghaga ni Jesus, tinawag ng amo na “masama at tamad” ang utusang nagbaon ng kaniyang talento (Mateo 25:26). Itinapat dito ng mga sumunod na listahan ang sipag. Tumatakbo nang walang pahinga ang mga tamad ni Dante sa ikaapat na terasa; sa serye ni Pieter Bruegel tungkol sa pitong kasalanan, na inilimbag noong 1558, natutulog ang Katamaran sa isang asno sa gitna ng mga kuhol.