Katakawan

Natutuwa ang Biblia sa mga piging at alak; tinawag pa nga si Jesus ng mga pumupuna sa kaniya na “napakatakaw na tao at lasenggero” (Mateo 11:19). Ang ibinababala nito ay ang buhay na pinaghaharian ng gana. “Huwag makikisama sa mga lasenggero, o sa mga matatakaw na kumakain ng karne,” sabi ng Mga Kawikaan 23:20, at isinulat ni Pablo ang tungkol sa mga taong “ang diyos nila ay ang kanilang sikmura” (Mga Taga-Filipos 3:19). Dalawang kuwento ang binasa bilang babala. Dumating si Esau mula sa bukid na gutom na gutom at ipinagbili ang kaniyang pagkapanganay kapalit ng tinapay at nilagang lentil (Genesis 25:29–34); sinasabi ng Mga Hebreo na si Esau ay “ipinagpalit sa isang pagkain ang karapatan bilang panganay” (Mga Hebreo 12:16). Sa ilang, nanabik ang bayan sa karne, at pinangalanang Kibrot-hataava ang lugar kung saan nila inilibing ang kanilang mga patay — ang mga libingan ng pananabik (Mga Bilang 11:34).

Inuna ni Evagrio ang katakawan, dahil namumuhay sa pag-aayuno ang mga monghe sa disyerto. Nagbanggit si Gregorio Magno ng limang paraan nito: pagkain nang masyadong maaga, nang masyadong magastos, nang masyadong marami, nang masyadong sabik at nang masyadong maselan. Itinapat dito ng mga sumunod na listahan ang pagpipigil. Sa ikaanim na terasa ni Dante, dumaraan ang mga matakaw, payat at gutom, sa ilalim ng mga punong may mababangong bunga na hindi nila maabot. Binigyan ng mga alagad ng sining ang Katakawan ng baboy o baboy-ramo.