Inggit

Ang inggit ay pagdadalamhati sa kabutihang tinatamasa ng iba — ang pagnanais na maalis ito sa kaniya, hindi lamang ang pagnanais na magkaroon din nito. “Ang pusong panatag ay buhay para sa katawan, ngunit ang inggit ay binubulok ang mga buto,” sabi ng Mga Kawikaan 14:30, at isinalaysay ni Mateo na alam ni Pilato na “ipinasakamay siya ng mga ito dahil sa inggit” (Mateo 27:18). Nakita ng tradisyon sa kalaunan ang inggit kay Cain, na “lubhang nagalit” nang tanggapin ang handog ng kaniyang kapatid at hindi ang sa kaniya (Genesis 4:5); sa mga kapatid ni Jose, na “nainggit sa kanya” (Genesis 37:11) at nagbenta sa kaniya sa mga mangangalakal na papuntang Ehipto; at kay Haring Saul, na nakarinig sa mga babaeng umaawit tungkol sa sampung libo ni David, at “patuloy na minasdan ni Saul si David na may paghihinala mula sa araw na iyon” (1 Samuel 18:9).

Wala ang inggit sa walong kaisipan ni Evagrio; si Gregorio Magno ang nagdagdag nito sa listahan. Sinasabi ng Aklat ng Karunungan, na nasa mga Biblia ng Ortodokso at Katoliko, na pumasok ang kamatayan sa mundo dahil sa inggit ng diyablo. Itinapat dito ng mga sumunod na listahan ang kabaitan. Sa ikalawang terasa ni Dante, nakaupo ang mga mainggitin, hindi makakita, gaya ng mga bulag na pulubi na nakasuot ng magaspang na balabal, nakasandal sa isa’t isa. Binigyan ng mga alagad ng sining ang Inggit ng ahas, o ng pusong kinakagat niya.