Kodeksi kuu

Katika karne ya 1 B.K. aina mpya ya kitabu ilitokea, kodeksi: karatasi za mafunjo au za ngozi zilizokunjwa na kushonwa kwenye mgongo, kama kitabu cha leo. Iliweza kuandikwa pande zote mbili, ilifanya iwe rahisi kupata kifungu, na iliweza kubeba Injili zote nne pamoja. Wakristo walikuwa miongoni mwa watumiaji wake wa kwanza. Kufikia karne ya 4 Biblia za Wakristo zilikuwa hasa kodeksi za ngozi; karibu 332 B.K. Kaisari Konstantino aliagiza Biblia hamsini za ngozi kutoka kwa Eusebio, askofu wa Kaisaria.

Kodeksi kuu tatu zina karibu Biblia nzima kwa Kigiriki, pamoja na vitabu vinavyopatikana katika Biblia za Waorthodoksi na za Wakatoliki. Kodeksi ya Vatikani (Codex Vaticanus), ya karne ya 4, imekuwa katika Maktaba ya Vatikani angalau tangu 1475. Kodeksi ya Sinai (Codex Sinaiticus), ya katikati ya karne ya 4, ilipatikana na Constantin von Tischendorf katika Monasteri ya Mtakatifu Katarina, Mlima Sinai, mwaka 1844–1859. Jinsi ilivyoondoka katika monasteri bado kunabishaniwa — kwa mtazamo mmoja kama zawadi kwa mfalme wa Urusi, kwa mtazamo mwingine kama mkopo ambao haukurudishwa kamwe; sehemu yake kubwa imekuwa London tangu 1933. Kodeksi ya Aleksandria (Codex Alexandrinus), ya karne ya 5, ilitoka Misri na ikapewa Mfalme Charles I wa Uingereza mwaka 1627. Kodeksi ya Vatikani na ya Sinai zote mbili zinamaliza Injili ya Marko katika 16:8.