Kamienie napierśnika

Na efodzie arcykapłan nosił napierśnik ze złota, z przędzy błękitnej, purpurowej i szkarłatnej oraz cienkiego lnu, „kwadratowy, złożony we dwoje, na piędź długości i na piędź szerokości” (Księga Wyjścia 28,16) – około 23 cm (9 cali). Były na nim cztery rzędy po trzy kamienie w złotych filigranowych oprawach, każdy wyryty jak pieczęć imieniem jednego z dwunastu plemion. Pierścienie i sznur z błękitnej przędzy łączyły go z efodem, a przechowywano w nim Urim i Tummim – święte losy, które prawdopodobnie odpowiadały „tak” lub „nie”.

Którym dzisiejszym kamieniom odpowiada dwanaście hebrajskich nazw, nie wiadomo, a przekłady bardzo się różnią. BSB podaje: rubin, topaz, szmaragd; turkus, szafir, diament; hiacynt, agat, ametyst; beryl, onyks, jaspis (Uwspółcześniona Biblia Gdańska: karneol, topaz, szmaragd; karbunkuł, szafir, diament; hiacynt, agat, ametyst; beryl, onyks, jaspis). Wiele z nich było prawdopodobnie barwnymi odmianami kwarcu, jak karneol, agat i jaspis. „Diament” mógł nie być dzisiejszym diamentem; dla „turkusu” z BSB (w starszych Bibliach „szmaragd”, w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej „karbunkuł”) Septuaginta sugeruje kamień podobny do granatu; „hiacynt” mógł być pomarańczowym cyrkonem albo niebieskim kamieniem, a „szafir” mógł czasem oznaczać lapis-lazuli. Dawne klejnoty zaokrąglano i polerowano, nie szlifowano w fasety. Podobne listy są w Księdze Ezechiela 28,13 i w Objawieniu 21,19–20.