Alabaster

Alabaster to miękki, drobnoziarnisty kamień, często biały i przeświecający, czasem poprzecinany barwnymi smugami. Alabaster starożytnego świata był głównie odmianą kalcytu, wydobywaną przede wszystkim w Egipcie. Łatwy do rzeźbienia i polerowania, robiono z niego wazy, misy, posągi, a zwłaszcza flakony na perfumy i olejki; po grecku taki flakon sam nazywał się alabastron. Rzymski pisarz Pliniusz Starszy zauważył, że olejki najlepiej przechowują się w alabastrze.

Marek opowiada, że w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, na krótko przed Paschą przyszła kobieta, „która miała alabastrowe naczynie pełne bardzo drogiego olejku nardowego”, rozbiła je i wylała olejek na głowę Jezusa (Ewangelia Marka 14,3). Nard pochodził z wonnych korzeni rośliny z wysokich Himalajów i prawdopodobnie docierał nad Morze Śródziemne z Indii. Niektórzy z obecnych mówili, że można go było sprzedać za ponad 300 denarów (Ewangelia Marka 14,5) – mniej więcej roczny zarobek robotnika, który dostawał denara dziennie. Łukasz opowiada o namaszczeniu przez kobietę w domu faryzeusza, która przyniosła alabastrowe naczynie olejku i namaściła stopy Jezusa (Ewangelia Łukasza 7,37–38).