Hysop

De plant die de Bijbel hysop noemt, is niet het tuinkruid dat nu die naam draagt en dat alleen in Zuid-Europa in het wild groeit. Veel botanici denken dat het Syrische marjolein was, ook Syrische oregano genoemd, een kleine geurige plant uit de lipbloemenfamilie die in rotsspleten en oude muren groeit – zoals in Salomo’s reeks planten “van den cederboom af, die op den Libanon is, tot op den hysop, die aan den wand uitwast” (1 Koningen 4:33). De gedroogde bladeren zijn nog steeds het belangrijkste kruid in het kruidenmengsel za’atar.

Een bundel van de behaarde, bebladerde stengels houdt vloeistof goed vast, en daarom diende hij als sprenkelkwast. Bij het eerste Pascha werd met een bundel hysop bloed aan de deurposten gestreken, en in de Wet werd hysop gebruikt om water te sprenkelen bij reinigingsriten. In Johannes 19:29 wordt een spons met edik “met hysop” naar de mond van Jezus gebracht; Mattheüs en Markus zeggen “op een rietstok”. Een marjoleinstengel lijkt daarvoor te kort, dus volgens de ene opvatting is een hogere plant zoals sorghum bedoeld; volgens een andere werd een bundel hysop aan een rietstok gebonden.