Hizop

Roślina, którą Biblia nazywa hizopem, to nie ogrodowe zioło noszące dziś tę nazwę, które dziko rośnie tylko w południowej Europie. Wielu botaników uważa, że był to majeranek syryjski, zwany też oregano syryjskim, mała aromatyczna roślina z rodziny jasnotowatych, rosnąca w szczelinach skał i w starych murach – jak w wyliczeniu roślin przez Salomona „od cedru na Libanie aż do hizopu, który wyrasta z muru” (1 Księga Królewska 4,33). Jego suszone liście są do dziś głównym ziołem mieszanki przypraw za’atar.

Pęk jego owłosionych, ulistnionych łodyżek dobrze trzyma płyn, dlatego służył do kropienia. Przy pierwszej Paschy wiązka hizopu posłużyła do pomazania krwią odrzwi, a w Prawie hizopem kropiono wodą w obrzędach oczyszczenia. W Ewangelii Jana 19,29 gąbkę z octem podano Jezusowi do ust „na hizopie”; Mateusz i Marek mówią „na trzcinie”. Łodyga majeranku wydaje się na to za krótka, więc według jednego poglądu chodzi o wyższą roślinę, na przykład sorgo; według innego pęk hizopu przywiązano do trzciny.