Piszczałka i flet

Chalil (lub halil), zwykle tłumaczony jako „flet”, był piszczałką podobną do greckiego aulosu: rurką z trzciny, w którą dęło się przez podwójny stroik, jak we wczesnym oboju. Nazwa pochodzi od słowa oznaczającego „przebić” – pusta rurka. Jego dźwięk był ostry i przenikliwy, a greckie malowidła na wazach przedstawiają aulecistów dmących w dwie piszczałki naraz. Inne słowo, ugav, także jakiś rodzaj piszczałki lub fletu, pojawia się przy Jubalu (Księga Rodzaju 4,21) i w Psalmie 150.

Piszczałka towarzyszyła radości i smutkowi. Grała na ucztach (Księga Izajasza 5,12) i przed gromadą proroków, a gdy Salomon został królem, „cały lud szedł za nim. Lud także grał na fletach” (1 Księga Królewska 1,40). Była też dźwiękiem żałoby: Jeremiasz zawodzi nad Moabem „jak flet”, a w domu przełożonego synagogi Jezus zastał „flecistów i ludzi czyniących zgiełk” (Ewangelia Mateusza 9,23). Miszna, późniejsza żydowska księga prawa, mówi, że nawet najuboższy człowiek powinien na pogrzeb żony wynająć co najmniej dwóch flecistów i jedną płaczkę. W słowach Jezusa dzieci na rynku wołają: „Graliśmy wam na flecie, a nie tańczyliście” (Ewangelia Mateusza 11,17).