Bęben i taniec

Tof był bębnem ręcznym: obręcz z drewna lub metalu obciągnięta skórą barana lub kozy, w którą uderzano dłonią. Czy miał brzękadła jak dzisiejszy tamburyn, nie wiadomo; starsze Biblie angielskie nazywają go „timbrel” lub „tabret”. Był głośny i grały na nim przede wszystkim kobiety. Gliniane figurki kobiet trzymających okrągły bęben obręczowy znaleziono w wielu stanowiskach z epoki żelaza w Izraelu i Fenicji.

Bęben, śpiew i taniec szły w parze. Po przejściu przez morze „prorokini Miriam, siostra Aarona, wzięła bęben w rękę, a wszystkie kobiety wyszły za nią z bębnami i w pląsach” (Księga Wyjścia 15,20). Tak samo wyszła na spotkanie ojca córka Jeftego, a kobiety ze wszystkich miast witały Saula i Dawida śpiewem i tańcem po zwycięstwie nad Filistynami. Dziewczęta z Szilo tańczyły w winnicach podczas dorocznego święta (Księga Sędziów 21,19–21). Dawid tańczył „z całych sił”, gdy wnoszono arkę, a w przypowieści Jezusa starszy brat wraca do domu i słyszy „muzykę i tańce” (Ewangelia Łukasza 15,25).