Śpiewacy i muzycy lewiccy

Według Ksiąg Kronik Dawid ustanowił Lewitów muzykami świątyni: cztery tysiące z nich miało chwalić PANA „na instrumentach, które sporządziłem” (1 Księga Kronik 23,5). Prowadziły ich trzy rody – Asafa, Hemana i Jedutuna (zwanego też Etanem), po jednym z każdego z trzech rodów lewickich. Wraz ze swymi krewnymi 288 mężczyzn „wyćwiczonych w pieśniach PANA”, wszystkich uzdolnionych, podzielono losem na 24 grupy po dwunastu, „tak mały, jak i wielki, tak mistrz, jak i uczeń” (1 Księga Kronik 25,7–8). Muzycy byli wolni od innych zajęć, „gdyż we dnie i w nocy zajmowali się tą służbą” (1 Księga Kronik 9,33). Heman miał czternastu synów i trzy córki.

Imiona rodów przetrwały. Imię Asafa widnieje w tytułach Psalmów 50 i 73–83, a Jedutuna – w Psalmach 39, 62 i 77. Wśród powracających z Babilonu było 128 śpiewaków, potomków Asafa (Księga Ezdrasza 2,41), a śpiewacy zbudowali sobie wsie wokół Jerozolimy (Księga Nehemiasza 12,29). Ich umiejętności ceniono też za granicą: napis Sennacheryba wymienia muzyków i muzyczki wśród daniny, którą Ezechiasz posłał do Niniwy. Według późniejszej tradycji rabinicznej przy każdym nabożeństwie świątynnym śpiewało nie mniej niż dwunastu Lewitów.