Cymbały

Cymbały były dwiema okrągłymi, lekko wklęsłymi płytkami z brązu, uderzanymi o siebie. Hebrajskie nazwy pochodzą od rdzenia oznaczającego „dzwonić” lub „brzęczeć” i zawsze mają liczbę podwójną – para cymbałów, na której grał jeden człowiek. Cymbały znano w całym starożytnym świecie, a archeolodzy znaleźli małe brązowe cymbały w kilku miejscach tej ziemi. W Biblii pojawiają się po raz pierwszy, gdy arkę wnoszono do Jerozolimy, razem z harfami, bębnami i sistrami – metalowymi grzechotkami z luźnymi pierścieniami, jak w Egipcie (2 Księga Samuela 6,5).

W świątyni cymbały były jedynym instrumentem perkusyjnym. Przewodnicy śpiewaków lewickich, Heman, Asaf i Etan, grali na cymbałach z brązu (1 Księga Kronik 15,19), prawdopodobnie dając sygnał do rozpoczęcia śpiewu i zaznaczając części psalmu. Gdy kładziono fundamenty drugiej świątyni, synowie Asafa stali gotowi z cymbałami (Księga Ezdrasza 3,10). Psalm 150 wymienia dwa rodzaje, cymbały „głośne” i „brzęczące”, może różniące się wielkością lub metalem. „Cymbał brzmiący” Pawła (1 List do Koryntian 13,1) to greckie kymbalon.