Pijp en fluit

De chalil (of halil), meestal vertaald met “fluit”, was een pijp zoals de Griekse aulos: een buis van riet, aangeblazen door een dubbel riet zoals een vroege hobo. De naam komt van een woord dat “doorboren” betekent – een holle buis. De klank was schel en doordringend, en Griekse vaasschilderingen tonen aulosspelers die op twee pijpen tegelijk blazen. Een ander woord, ugav, ook een soort pijp of fluit, komt voor bij Jubal (Genesis 4:21) en in Psalm 150.

De pijp hoorde bij vreugde en bij verdriet. Hij klonk op feesten (Jesaja 5:12) en voor een schare profeten uit, en toen Salomo koning werd, “kwam al het volk op achter hem, en het volk pijpte met pijpen” (1 Koningen 1:40). Hij was ook het geluid van de rouw: Jeremia klaagt over Moab “als de fluiten”, en in het huis van een overste van de synagoge vond Jezus “de pijpers en de woelende schare” (Mattheüs 9:23). De Misjna, een later Joods wetboek, zegt dat zelfs de armste man voor de begrafenis van zijn vrouw minstens twee fluitspelers en één klaagvrouw moest huren. In een woord van Jezus roepen kinderen op de markt: “Wij hebben u op de fluit gespeeld, en gij hebt niet gedanst” (Mattheüs 11:17).