Uzdrowienie paralityka

Malarz niderlandzki · c. 1560/1590
National Gallery of Art, Waszyngton

Nieznany malarz niderlandzki wykonał tę deskę olejną około 1560–1590 roku; długo przypisywano ją Janowi van Hemessenowi. Wypełnia ją jedna ogromna postać: uzdrowiony mężczyzna schodzący boso ze wzgórza, zgięty pod ciężarem swojej pościeli.

Wcześniejsza część historii jest opowiedziana w małej skali, w tle po lewej. Mężczyźni klęczą na dachu i zdejmują dachówki, a w drzwiach poniżej chory leży na noszach przed Jezusem, otoczony tłumem.

Z tekstu

Tak wielu ludzi, „że nie mogli się zmieścić nawet przed drzwiami” (Ewangelia Marka 2,2)

Mężczyźni, którzy „odkryli dach nad miejscem, gdzie był Jezus, wyłamali go” (Ewangelia Marka 2,4)

„On natychmiast wstał, wziął swoje posłanie i wyszedł na oczach wszystkich” (Ewangelia Marka 2,12)

Od artysty

Posłanie zamienione w całe flamandzkie łóżko – pasiasty siennik, poduszka i zielony koc

Dom w Kafarnaum jako drewniana stodoła z dachem z dachówek w północnym krajobrazie

Uzdrowiony w czerwonej tunice i białej koszuli z czasów samego malarza

Przed i po na jednym obrazie: mała scena w głębi, wielka postać na przedzie

Szczegóły

Uzdrowiony

Z głową pochyloną pod ciężarem ściska pościel obiema rękami.

Łóżko

Zwinięty pasiasty siennik i zielony koc – całe łóżko na plecach.

Na dachu

Mężczyźni klęczą na dachu i zdejmują dachówki, robiąc otwór.

Przy drzwiach

W dole chory leży na noszach przed Jezusem, wokół nich tłum.

Podróżni

Daleko na drodze dwie małe postacie idą ku zagrodzie.

Netherlandish 16th Century. National Gallery of Art, Washington (Chester Dale Collection, 1943.7.7) · Oil on panel · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

Wersety

Mk 2:1–12A po kilku dniach znowu przyszedł do Kafarnaum i usłyszano, że jest w domu. I zaraz zeszło się tak wielu ludzi, że nie mogli się zmieścić nawet przed drzwiami. I głosił im słowo Boże. Wtedy przyszli do niego, niosąc sparaliżowanego, a niosło go czterech ludzi. A gdy nie mogli do niego podejść z powodu tłumu, odkryli dach nad miejscem, gdzie był Jezus, wyłamali go i spuścili na dół posłanie, na którym leżał sparaliżowany. A Jezus, widząc ich wiarę, powiedział do sparaliżowanego: Synu, twoje grzechy są ci przebaczone. A byli tam niektórzy z uczonych w Piśmie, siedząc i myśląc w swoich sercach: Czemu on mówi takie bluźnierstwa? Któż może przebaczać grzechy oprócz samego Boga? A zaraz Jezus, poznawszy w swym duchu, że tak myśleli, powiedział do nich: Czemuż tak myślicie w swoich sercach? Cóż jest łatwiej – powiedzieć sparaliżowanemu: Przebaczone są ci grzechy, czy powiedzieć: Wstań, weź swoje posłanie i chodź? Ale żebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi moc przebaczać grzechy – powiedział do sparaliżowanego: Mówię ci: Wstań, weź swoje posłanie i idź do domu. A on natychmiast wstał, wziął swoje posłanie i wyszedł na oczach wszystkich, tak że wszyscy byli zdumieni i chwalili Boga, mówiąc: Nigdy nie widzieliśmy czegoś takiego.