Hoe de Bijbel is ingedeeld

Christelijke Bijbels hebben twee delen, het Oude en het Nieuwe Testament, maar de volgorde van de boeken verschilt. De Joodse Bijbel, de Tenach, heeft drie delen: de Tora; de Profeten – Jozua tot en met Koningen, daarna Jesaja, Jeremia, Ezechiël en de Twaalf, als één boek geteld; en de Geschriften, die in gedrukte Hebreeuwse Bijbels eindigen met Kronieken. De Septuaginta en de Vulgaat groepeerden de boeken naar soort – wet, geschiedenis, poëzie, profeten – en christelijke Bijbels volgden hen: Ruth na Richteren, Klaagliederen na Jeremia, Daniël onder de profeten. Het Griekse psalter telt Psalm 9 en 10 als één psalm, daarom hebben de meeste psalmen in orthodoxe en oudere katholieke Bijbels een nummer dat één lager is: Psalm 23 is daar Psalm 22.

In het Nieuwe Testament staan de brieven van Paulus ruwweg van de langste naar de kortste, brieven aan gemeenten vóór brieven aan personen. Veel Griekse handschriften, en Slavische en Russische Bijbels, plaatsen de algemene brieven na Handelingen. Hebreeën noemt geen auteur; in een papyrus met de brieven van Paulus van omstreeks 200 n.Chr. volgt de brief op Romeinen, in de grote codices op 2 Thessalonicenzen, en Luther plaatste hem, samen met Jakobus, Judas en Openbaring, achteraan. De hoofdstukken gaan terug op Stephen Langton in het begin van de 13e eeuw; Robert Estienne nummerde in 1551 de verzen van het Nieuwe Testament.