Kamień Moabski (stela Meszy)

Ten czarny kamień o zaokrąglonym wierzchołku ustawił Mesza, król Moabu, w IX wieku p.n.e. Stał w Dibon, na wschód od Morza Martwego, gdzie w 1868 roku pokazano go niemieckiemu misjonarzowi F. A. Kleinowi. Gdy europejscy konsulowie targowali się o niego, miejscowi rozgrzali kamień w ogniu, polali go wodą i kamień rozpadł się na kawałki. Papierowy odcisk napisu, zdjęty tuż wcześniej, pomógł później złożyć większość fragmentów. Kamień znajduje się dziś w Luwrze w Paryżu.

Tekst w języku moabskim, zapisany alfabetem bardzo bliskim wczesnemu hebrajskiemu, sławi Kemosza, boga Moabu. Mesza mówi, że Omri, król Izraela, uciskał Moab przez wiele dni, a po nim jego syn, lecz Mesza zatriumfował; wylicza też swoje budowle. Biblia opowiada o tym samym buncie z perspektywy Izraela (2 Księga Królewska 3,4–27). „Syna” rozumie się dwojako: według jednego poglądu to Achab, syn Omriego; według innego wnuk, na przykład Joram, bo „syn” może oznaczać także potomka. Niektórzy uczeni odczytują uszkodzony wiersz pod koniec jako „dom Dawida”; inni uważają, że zachowało się z niego zbyt mało, by mieć pewność.