Ang Batong Moabita (Estela ni Mesa)

Itinayo ni Mesa, hari ng Moab, ang itim na batong ito na pabilog ang itaas noong ika-9 na siglo BC. Nakatayo ito sa Dibon, sa silangan ng Dagat na Patay, kung saan ipinakita ito noong 1868 kay F. A. Klein, isang misyonerong Aleman. Habang nagtatawaran para dito ang mga konsul na Europeo, pinainit ito ng mga taga-roon sa apoy at binuhusan ng tubig, at nadurog ito nang pira-piraso. Isang kopyang papel ng sulat na kinuha bago iyon ang tumulong kalaunan para maibalik ang karamihan ng mga piraso. Nasa Louvre sa Paris ang bato ngayon.

Ang teksto, sa wikang Moabita at sa alpabetong napakalapit sa sinaunang Hebreo, ay pumupuri kay Cemos, ang diyos ng Moab. Sinasabi ni Mesa na si Omri, hari ng Israel, ay nang-api sa Moab nang maraming araw, at ang kaniyang anak pagkatapos niya, pero nagtagumpay si Mesa; inililista rin niya ang kaniyang mga ipinatayo. Isinasalaysay ng Biblia ang parehong paghihimagsik mula sa panig ng Israel (2 Mga Hari 3:4–27). Binabasa sa dalawang paraan ang “anak”: ayon sa isang pananaw, si Ahab ito, ang anak ni Omri; ayon sa iba, isang apo gaya ni Joram, dahil ang “anak” ay maaari ding mangahulugang inapo. Binabasa ng ilang iskolar ang isang sirang linya malapit sa dulo bilang “sambahayan ni David”; sa tingin naman ng iba, masyadong kaunti ang natira nito para makatiyak.