Graniastosłup Sennacheryba

Królowie asyryjscy spisywali swoje roczniki na glinianych graniastosłupach i walcach. Najbardziej znany czytelnikom Biblii jest sześcioboczny graniastosłup z wypalanej gliny, wysoki na około 38 centymetrów, z ostatnią redakcją roczników króla Sennacheryba, datowaną na 691 p.n.e. Jeden egzemplarz, tak zwany graniastosłup Taylora, nabyto w Niniwie w 1830 roku i znajduje się dziś w British Museum; inny jest w Instytucie Orientalnym w Chicago. Rzeźbione reliefy z pałacu Sennacheryba w Niniwie, także w British Museum, przedstawiają jego oblężenie judzkiego miasta Lakisz.

Graniastosłup opowiada o wyprawie z 701 p.n.e. Sennacheryb mówi, że „Ezechiasz Judejczyk” nie poddał się, więc oblegał i zdobył 46 jego warownych miast, uprowadził 200 150 ludzi, a samego Ezechiasza zamknął w Jerozolimie „jak ptaka w klatce”. Ezechiasz przysłał mu wtedy wielką daninę, w tym 30 talentów złota – tyle samo złota co w 2 Księdze Królewskiej 18,14, choć graniastosłup podaje 800 talentów srebra wobec 300 w Biblii. Graniastosłup nie mówi, że Jerozolima została zdobyta. Biblia kończy tę historię klęską w obozie asyryjskim i powrotem Sennacheryba do domu (2 Księga Królewska 19,35–36).