Purpura i szkarłat

Najdroższy barwnik starożytnego świata pochodził od morskich ślimaków rozkolców ze wschodniej części Morza Śródziemnego. Gruczoł ślimaka dawał płyn, który na powietrzu zmieniał barwę z żółtawobiałej na czerwoną, fioletową lub purpurową; biblijny „błękit” był fioletowym odcieniem tego samego barwnika. Wielkimi ośrodkami były Tyr i Sydon, a wzdłuż wybrzeża znaleziono wielkie hałdy pokruszonych muszli. Ponieważ purpura była tak droga, nosili ją królowie i bogacze – królowie Midianu (Księga Sędziów 8,26) i bogacz, który „ubierał się w purpurę i bisior” (Ewangelia Łukasza 16,19).

Szkarłat i karmazyn otrzymywano z czerwca – małego owada żyjącego na pewnym gatunku dębu. Położna zawiązała szkarłatną nić na ręce nowo narodzonego Zeracha (Księga Rodzaju 38,28). Żółty barwnik dawał krokosz, pomarańczowożółty – szafran z kwiatów krokusa, a zielony zwykle mieszanka barwników; tkaninę farbowano w dużych kadziach. W Filippi Paweł spotkał Lidię „z miasta Tiatyry, sprzedającą purpurę” (Dzieje Apostolskie 16,14), miasta, w którym istniał cech farbiarzy. Według jednego poglądu sprzedawała prawdziwą purpurę z rozkolców, według innego – tańszą czerwoną tkaninę barwioną korzeniem marzanny.