Nakrycia głowy i zasłony

Mężczyźni chronili głowy przed słońcem czapką, turbanem albo chustą. Turban był pasem grubego lnu owiniętym wokół głowy, z zatkniętymi końcami; turban arcykapłana miał złotą blaszkę z napisem „ŚWIĘTOŚĆ PANU” (Księga Wyjścia 28,36). Chustę, kwadrat tkaniny o powierzchni około 0,8 metra kwadratowego (jard kwadratowy), składano w trójkąt, boki opadały na ramiona, a róg na plecy, i przytrzymywano ją sznurem. Mniej więcej od II wieku p.n.e. żydowscy mężczyźni nosili też podczas modlitwy filakterie – małe skórzane pudełeczka z fragmentami Pisma (Ewangelia Mateusza 23,5).

Kobiety często zasłaniały się w miejscach publicznych, choć zwyczaj ten zmieniał się na przestrzeni wieków. Rebeka nakryła się zasłoną, gdy po raz pierwszy zobaczyła Izaaka (Księga Rodzaju 24,65), a Tamar ukryła za zasłoną, kim jest. Kobiety nosiły też chustę podobną do męskiej, z innej tkaniny i w innym kolorze, często na sztywnej czapce ozdobionej ozdobami. W czasach Pawła Żydówki nosiły zasłony w miejscach publicznych, a według jednego poglądu Greczynki na ogół również; w Koryncie powstał spór o kobiety modlące się z odkrytą głową (1 List do Koryntian 11,5).