Klejnoty i pieczęcie

Klejnoty nosili zarówno mężczyźni, jak i kobiety: bransolety, ozdoby na kostki, naszyjniki i cienkie złote łańcuszki, kolczyki, kolczyki do nosa i pierścienie. Kamienie oprawiano w złoto lub srebro, zaokrąglone i polerowane, a nie szlifowane w fasety. Klejnoty były darem – sługa Abrahama włożył Rebece kolczyk do nosa i bransolety na ręce (Księga Rodzaju 24,47) – zasobem bogactwa i łupem wojennym. Królewskie nakrycia głowy z grobów w Ur, z około 2700 p.n.e., pokazują kunszt dawnych jubilerów, a Izajasz wylicza stroje kobiet Jerozolimy (Księga Izajasza 3,18–21).

Pieczęć była małym rytym kamieniem lub pierścieniem, który odciskano w miękkiej glinie, aby zostawić znak właściciela. Pokazywała, że dzban, drzwi lub dokument nie zostały otwarte, i służyła do podpisywania listów i aktów. Grecki historyk Herodot zauważył, że każdy zamożny Babilończyk nosił pieczęć i laskę. Pieczęcie wisiały na sznurze na szyi lub nadgarstku – Juda zostawił Tamar swoją pieczęć i sznur (Księga Rodzaju 38,18) – albo noszono je jako sygnet. Faraon włożył swój sygnet na palec Józefa (Księga Rodzaju 41,42), a perskiego dekretu zapieczętowanego pierścieniem króla nie można było odwołać (Księga Estery 8,8).