Len i wełna

Len dobrze rósł w Egipcie i wokół Jeziora Galilejskiego. Jego łodygi moczono w wodzie, aż włókna się oddzieliły, suszono na słońcu – Rachab ukryła zwiadowców pod łodygami lnu na swoim dachu (Księga Jozuego 2,6) – a potem rozdzielano i czesano do przędzenia. Płótno bywało od grubego do bardzo cienkiego; najcieńsze nosili królowie i możni, a faraon oblekł Józefa „w szatę bisiorową” (Księga Rodzaju 41,42). Wełna, od kremowobiałej po brązową i czarną, była tkaniną ludów pasterskich; Mesza, król Moabu, dawał Izraelowi „sto tysięcy baranów wraz z wełną” (2 Księga Królewska 3,4).

Wełnę prano, suszono i trzepano, aby rozluźnić włókna, a potem czesano i przędzono. Kobiety przędły i tkały w domu dla swoich rodzin; pracowały też zawodowe prządki. Dzielna żona z Księgi Przysłów „szuka wełny i lnu” i chwyta wrzeciono (Księga Przysłów 31,13, 19). Wrzeciono było cienkim patyczkiem obciążonym przęślikiem z gliny lub kamienia. Krosna były trzech rodzajów: poziome, przymocowane kołkami do ziemi, które koczownicy mogli zwinąć – na takim Dalila wplotła warkocze Samsona w tkaninę (Księga Sędziów 16,13–14) – pionowe z dwoma wałami oraz stojące z glinianymi ciężarkami.