Gniew

Biblia nie nazywa grzechem każdego gniewu. „Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie” – pisze Paweł – „niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce” (List do Efezjan 4,26), a Marek opowiada, że Jezus spojrzał na swoich krytyków „z gniewem i zasmucony” (Ewangelia Marka 3,5). Biblia przestrzega przed gniewem, który wymyka się spod kontroli: „Głupi ujawnia cały swój umysł, a mądry zachowuje go na później” (Księga Przysłów 29,11); „Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość” (Księga Przysłów 15,1); każdy ma być „nieskory do gniewu” (List Jakuba 1,19). Jezus postawił gniew na brata obok zabójstwa (Ewangelia Mateusza 5,21–22). Gniew Kaina skończył się pierwszym zabójstwem (Księga Rodzaju 4,5–8), a Saul, rozwścieczony pieśnią kobiet, rzucił później włócznią w Dawida (1 Księga Samuela 18,10–11).

Grzegorz Wielki odróżniał gniew wzbudzony gorliwością o to, co słuszne, od gniewu, który zaślepia. Przeciwstawiano mu cierpliwość. W poemacie Psychomachia poety Prudencjusza, około 405 roku, Gniew ciska włócznie w spokojną Cierpliwość, a gdy te spadają, nie czyniąc szkody, sam niszczy się w swojej furii. Gniewni u Dantego idą przez czarny, gryzący dym na trzecim tarasie. Artyści przedstawiali Gniew jako uzbrojoną postać z mieczem, czasem jadącą na niedźwiedziu.