Zazdrość

Zazdrość to smutek z powodu cudzego dobra – pragnienie, by komuś je odebrano, a nie tylko, by samemu je mieć. „Zdrowe serce jest życiem ciała, a zazdrość jest zgnilizną kości” – mówi Księga Przysłów 14,30, a Mateusz opowiada, że Piłat wiedział, „że wydali go z zawiści” (Ewangelia Mateusza 27,18). Późniejsza tradycja widziała zazdrość w Kainie, który „rozgniewał się bardzo”, gdy ofiarę jego brata przyjęto, a jego nie (Księga Rodzaju 4,5); w braciach Józefa, którzy mu „zazdrościli” (Księga Rodzaju 37,11) i sprzedali go kupcom ciągnącym do Egiptu; i w królu Saulu, który usłyszał, jak kobiety śpiewają o dziesiątkach tysięcy Dawida, i „od tego dnia Saul nieprzychylnie patrzył na Dawida” (1 Księga Samuela 18,9).

Zazdrości nie było wśród ośmiu myśli Ewagriusza; dodał ją do listy Grzegorz Wielki. Księga Mądrości, obecna w Bibliach prawosławnych i katolickich, mówi, że śmierć weszła na świat przez zazdrość diabła. Późniejsze listy przeciwstawiały jej życzliwość. Na drugim tarasie Dantego siedzą zazdrośni, którzy nie mogą widzieć, jak niewidomi żebracy w szorstkich płaszczach, oparci jeden o drugiego. Artyści dawali Zazdrości węża albo serce, które ona gryzie.