Chciwość

Ostatnie z dziesięciu przykazań zakazuje pożądania: „Nie będziesz pożądał domu twego bliźniego” (Księga Wyjścia 20,17) ani niczego innego, co należy do bliźniego. Jezus ostrzegał: „Uważajcie i strzeżcie się chciwości, gdyż nie od tego, że ktoś ma obfitość dóbr, zależy jego życie” (Ewangelia Łukasza 12,15), i opowiedział o bogaczu, który chciał zburzyć swoje spichlerze i zbudować większe. Paweł napisał: „Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest miłość do pieniędzy” (1 List do Tymoteusza 6,10); jego greckie słowo, philargyria, znaczy „miłość do srebra”. Ewagriusz użył go na określenie tej myśli i od niego pochodzi cerkiewnosłowiańska nazwa srebroljubie.

Dwie historie stały się jej klasycznymi przykładami. Akan wziął srebro i złoto z łupów Jerycha i wyznał: „pożądałem ich i wziąłem je” (Księga Jozuego 7,21). Judasz zapytał: „Co chcecie mi dać, a ja wam go wydam” (Ewangelia Mateusza 26,15), a Jan nazywa go złodziejem, który brał z sakiewki (Ewangelia Jana 12,6). Późniejsze listy przeciwstawiały chciwości hojność. Chciwi u Dantego leżą twarzą w prochu na piątym tarasie, a artyści rysowali Chciwość jako starą kobietę liczącą monety obok pełnych worków albo z zawiązanymi oczami wśród swoich pieniędzy.