Nieczystość

Siódme przykazanie (w katolickim i luterańskim liczeniu szóste) mówi: „Nie będziesz cudzołożył” (Księga Wyjścia 20,14), a Jezus przeniósł je do serca: „Każdy, kto patrzy na kobietę, aby jej pożądać, już popełnił z nią cudzołóstwo w swoim sercu” (Ewangelia Mateusza 5,28). Paweł napisał: „Uciekajcie od nierządu” (1 List do Koryntian 6,18) i tak właśnie postąpił Józef: gdy żona jego pana próbowała go do siebie przyciągnąć, zostawił szatę w jej ręku i uciekł na zewnątrz (Księga Rodzaju 39,12). Historia króla Dawida jest opowiedziana bez osłonek w 2 Księdze Samuela 11. W czasie, gdy królowie wyruszają na wojnę, czytamy: „Dawid zaś został w Jerozolimie”; z dachu pałacu zobaczył Batszebę, posłał po nią, a potem kazał postawić jej męża Uriasza tam, gdzie miał zginąć w bitwie. Późniejsi kaznodzieje zaczynali tę historię od owego bezczynnego wieczoru.

Ewagriusz nazwał tę myśl porneia, słowem, którego Paweł używa na określenie nierządu; listy łacińskie mówiły luxuria, tradycja słowiańska – blud. Późniejsze listy przeciwstawiały jej czystość, a w poemacie Psychomachia Prudencjusza Czystość pokonuje Nieczystość w drugiej bitwie poematu. Dante umieścił rozpustnych na siódmym i ostatnim tarasie Czyśćca, gdzie idą przez ogień, śpiewając i wołając przykłady czystości.