Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu

Biblia cieszy się ucztami i winem; krytycy Jezusa mówili o nim nawet: „Oto żarłok i pijak” (Ewangelia Mateusza 11,19). Biblia przestrzega przed życiem, którym rządzi apetyt. „Nie bywaj wśród pijaków ani wśród obżerających się mięsem” – mówi Księga Przysłów 23,20, a Paweł pisze o ludziach, których „Bogiem jest brzuch” (List do Filipian 3,19). Dwie historie czytano jako przestrogi. Ezaw wrócił z pola wygłodzony i sprzedał pierworództwo za chleb i potrawę z soczewicy (Księga Rodzaju 25,29–34); List do Hebrajczyków mówi o nim, że „za jedną potrawę sprzedał swoje pierworodztwo” (List do Hebrajczyków 12,16). Na pustyni lud zapragnął mięsa, a miejsce, gdzie pochowano zmarłych, nazwano Kibrot-Hattaawa, groby pożądliwości (Księga Liczb 11,34).

Ewagriusz stawiał obżarstwo na pierwszym miejscu, bo mnisi pustyni żyli postem. Grzegorz Wielki wymienił pięć jego postaci: jedzenie zbyt wcześnie, zbyt kosztownie, zbyt wiele, zbyt łapczywie i zbyt wybrednie. Późniejsze listy przeciwstawiały mu umiarkowanie. Na szóstym tarasie Dantego przechodzą żarłocy, chudzi i głodni, pod drzewami pachnących owoców, których nie mogą dosięgnąć. Artyści dawali Obżarstwu świnię albo dzika.