Harfa

Nevel (lub nebel), wymieniany około 27 razy, zwykle pojawia się obok kinnoru i trudniej go zidentyfikować. Słowo to oznacza też „skórę” lub „bukłak”, może z powodu wypukłego kształtu pudła rezonansowego. Według jednego poglądu była to prawdziwa harfa, ze strunami biegnącymi w dół do pudła rezonansowego u dołu, większa i głośniejsza od liry, na której grano palcami; według innego – duża lira o niższym głosie. Starsze Biblie angielskie nazywają go „psalterium” lub „violą”, większość nowszych – „harfą”; Uwspółcześniona Biblia Gdańska zwykle mówi „cytra”.

Salomon kazał zrobić dla śpiewaków liry i harfy z rzadkiego drewna almugowego (1 Księga Królewska 10,12; w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej: drzewo sandałowe), a harfy brzmiały razem z lirami i cymbałami przy poświęceniu odbudowanego muru Jerozolimy. Trzy psalmy mówią o graniu „na instrumencie o dziesięciu strunach” (Psalm 33,2) – asor, może dziesięciostrunowa cytra; jego kształt nie jest jasny. Księga Daniela 3 wymienia instrumenty dworu Nabuchodonozora – róg, flet, cytrę, lirę, harfę i piszczałki – a trzy z ich aramejskich nazw pochodzą od słów greckich: kitharis, psaltērion i symphōnia.