Pompiyang

Ang pompiyang ay dalawang bilog at bahagyang malukong na platong bronse na pinag-uumpog. Ang mga pangalang Hebreo ay galing sa ugat na nangangahulugang “tumunog” o “kumuliling”, at laging nasa anyong dalawahan ang mga ito — isang pares ng pompiyang na tinutugtog ng iisang lalaki. Kilala ang mga pompiyang sa buong sinaunang daigdig, at may natagpuang maliliit na pompiyang na bronse ang mga arkeologo sa ilang lugar sa lupain. Unang lumilitaw ang mga ito sa Biblia nang dalhin ang kaban sa Jerusalem, kasama ng mga alpa, tamburin at sistrum, mga kalansing na metal na may maluwag na singsing tulad ng sa Ehipto (2 Samuel 6:5; sa ULB, “mga kalansing”).

Sa templo, ang mga pompiyang lamang ang instrumentong pinapalo. Ang mga pinuno ng mga mang-aawit na Levita, sina Heman, Asaf at Etan, ang tumutugtog ng mga tansong pompiyang (1 Mga Cronica 15:19), malamang upang magbigay ng hudyat sa pagsisimula ng pag-awit at para markahan ang mga bahagi ng awit. Nang ilagay ang pundasyon ng ikalawang templo, nakahanda ang mga anak ni Asaf na may mga pompiyang (Ezra 3:10). Dalawang uri ang binabanggit ng Awit 150, “maiingay” at “matitinis” na pompiyang, marahil magkaiba sa laki o metal. Ang “pompiyang na umaalingawngaw” ni Pablo (1 Mga Taga-Corinto 13:1) ay ang Griyegong kymbalon.